غزل ۶۹۰ - ای عشق که جمله از تو شادند

ای عشق که جُمله از تو شادند
وَزْ نورِ تو عاشقانْ بِزادند ۱

تو پادشَهیّ و جُمله عُشّاق
هم رَنگِ تو پادشَه نِژادند ۲

هر کَس که سَریّ و دیده‌یی داشت
دیدند تو را سَری نَهادند ۳

خورشید توییّ و ذَرّه از توست
وان نورْ به نورْ باز دادند ۴

چون بویِ عِنایَتِ تو باشد
زالان همه رُستَمِ جِهادند ۵

چون از بَرِ تو مَدَد نباشد
گَر حَمْزه و رُستَمَنْد بادند ۶

ای دل بَرجِه که ماه رویان
از پَردهٔ غَیبْ رو گُشادند ۷

مَسْتَند و طَریقِ خانه دانند
زیرا که نه مَستْ از فَسادند ۸

تا عشقْ زیَد زیَنْد ایشان
تا یاد بُوَد همه به یادند ۹