غزل ۷۱۲ - خوش باش که هر که راز داند

خوش باش که هر کِه راز دانَد
دانَد که خوشیْ خوشی کَشانَد ۱

شیرینْ چو شِکَر تو باش شاکِر
شاکِر هردَم شِکَر سِتانَد ۲

شُکر از شِکَر است آستینْ پُر
تا بر سَرِ شاکِران فَشانَد ۳

تَلخَش چو بنوشی و بِخَندی
در ذاتِ تو تَلْخی‌یی نَمانَد ۴

گویی که چگونه‌ام خوشَم من؟
گویم تُرُشَم دِلَت بِمانَد ۵

گوید که نَهان مَکُن وَلیکِن
در گوشَم گو که کَس نَدانَد ۶

در گوشِ تو حَلقهٔ وَفا نیست
گوشِ تو به گوش‌‌ها رَسانَد ۷