غزل ۷۱۳ - ساقی زان می که می‌چریدند

ساقی زان میْ که می‌چَریدند
بِفْزایْ که یارَکان رَسیدند ۱

مهمان بِفُزود میْ بِیَفْزا
زان خُنْب که اولیا چَشیدند ۲

زان میْ که زِبوشْ جُمله اَبْدال
در خَلْقْ پَدید و ناپَدیدند ۳

ای ساقیِ خوب شُکْرِلِلَّه
کانْ رویِ نِکوت را بِدیدند ۴

ای آتشِ رَخْت سوز عُشّاق
در عشقِ تو رَخْت‌‌ها کَشیدند ۵

ای پَرده فروکَشیده بِنْگَر
کَزْ عشقْ چه پَرده‌‌ها دَریدند ۶