(۶) حکایت احمد غزالی

به پیش پاک بازان دلفروز
چنین گفت احمد غزّال یک روز ۱

که چون بهر جمال یوسف خوب
بمصر آمد زبیت الحُزن یعقوب ۲

درآمد تنگ یوسف پیش او در
گرفت آن تنگ دل را تنگ در بر ۳

فغان در بسته بُد یعقوب ناگاه
که کو یوسف مگر افتاد در چاه ۴

بدو گفتند آخر می چه گوئی
گرفته در بر او را می چه جوئی ۵

ز کنعان بوی پیراهن شنیدی
چو دیدی این دمش گوئی ندیدی ۶

جواب این داد یعقوب پیمبر
که من یوسف شدم امروز یکسر ۷

ز یوسف لاجرم بوئی شنودم
که من خود بندهٔ یعقوب بودم ۸

همه من بوده‌ام، یوسف کدامست
چو خود را یافتم اینم تمامست ۹

بخود گر سر فرود آری زمانی
بیابی زانچه می‌گوی نشانی ۱۰

ولی چون از همه آزاد گردی
تو نه غمگین شوی نه شاد گردی ۱۱

ز زیر چرخ گردانت بر آرند
برنگ کار مردانت برآرند ۱۲