غزل ۷۴۵ - آمدم تا رو نهم بر خاک پای یار خود

آمدم تا رو نَهَم بر خاکِ پایِ یارِ خود
آمدم تا عُذر خواهم ساعتی از کارِ خود ۱

آمدم کَزْ سَر بگیرم خِدمَتِ گُلْزارِ او
آمدم کاتَش بیارَم دَرزَنَم در خارِ خود ۲

آمدم تا صافْ گردم از غُبارِ هر چه رفت
نیکِ خود را بَد شُمارم از پِیِ دِلْدارِ خود ۳

آمدم با چَشمِ گریان تا بِبینَد چَشمِ من
چَشمه‌هایِ سَلْسَبیل از مِهْرِ آن عَیّارِ خود ۴

خیز ای عشقِ مُجَرَّد مِهْر را از سَر بگیر
مُردم و خالی شُدم زِاقْرار و از اِنْکارِ خود ۵

زان که بی‌صافِ تو نَتْوانْ صاف گشتن در وجود
بی تو نَتْوان رَسْت هرگز از غَم و تیمارِ خود ۶

من خَمُش کردم به ظاهر لیک دانی کَزْ درون
گفتِ خونْ آلود دارم در دلِ خونْ خوارِ خود ۷

دَرنِگَر در حالِ خاموشی به رویَم نیکْ نیک
تا بِبینی بر رُخِ من صد هزار آثارِ خود ۸

این غَزَل کوتاه کردم باقیِ این در دل است
گویم اَرْمَستَم کُنی از نَرگسِ خَمّارِ خود ۹

ای خَموش از گفتِ خویش و ای جُدا از جُفتِ خویش
چون چُنین حیران شُدی از عقلِ زیرکْسارِ خود؟ ۱۰

ای خَمش چونی ازین اندیشه‌هایِ آتشین؟
می­رَسَد اندیشه‌ها با لشکرِ جَرّارِ خود ۱۱

وَقتِ تنهایی خَمُش باشند و با مَردم به گفت
کَس نگوید رازِ دل را با دَر و دیوارِ خود ۱۲

تو مَگَر مَردم نمی‌یابی که خامُش کرده­یی؟
هیچ کَس را می‌نَبینی مَحْرَمِ گُفتارِ خود؟ ۱۳

تو مَگَر از عالَمِ پاکی نیامیزی به طَبْع؟
با سگانِ طَبْعْ کالوده­ند از مُردارِ خود ۱۴