غزل ۷۶۲ - بدرد مرده کفن را به سر گور بر آید

بِدَرَد مُرده کَفَن را به سَرِ گور بَر آید
اگر آن مُردهٔ ما را زِ بُتِ من خَبَر آید ۱

چه کُند مُرده و زنده چو ازو یابد چیزی؟
که اگر کوه بِبینَد بِجَهَد پیش تَر آید ۲

زِ مَلامَت نگُریزم که مَلامَت زِ تو آید
که زِ تَلْخیِّ تو جان را همه طَعْمِ شِکَر آید ۳

بِخور آن را که رَسیدَت مَهِل از بَهرِ ذخیره
که تو بر جویِ رَوانی چو بِخوردیْ دِگَر آید ۴

بِنِگَر صَنْعتِ خوبَش بِشِنو وَحیِ قُلوبَش
هَمِگی نورِ نَظَر شو همه ذوق از نَظَر آید ۵

مَبُر اومید که عُمرَم بِشُد و یار نیامَد
بِگَهْ آید وِیْ و بی‌گَهْ نه همه در سَحَر آید ۶

تو مُراقب شو و آگَهْ گَهْ و بی‌گاه که ناگَهْ
مَثَلِ کُحْلِ عُزَیْزی شَهِ ما در بَصَر آید ۷

چو دَرین چَشم دَرآیَد شود این چَشم چو دریا
چو به دریا نِگَرَد از همه آبَش گُهَر آید ۸

نه چُنان گوهرِ مُرده که نَدانَد گُهَرِ خود
همه گویا همه جویا هَمِگی جانَوَر آید ۹

تو چه دانی تو چه دانی که چه کانیّ و چه جانی؟
که خدا داند و بینَد هُنری کَزْ بَشَر آید ۱۰

تو سُخَن گفتنِ بی‌لَب هَله خو کُن چو تَرازو
که نَمانَد لب و دَندانْ چو زِ دنیا گُذَر آید ۱۱