غزل ۷۶۳ - خنک آن کس که چو ما شد همگی لطف و رضا شد

خُنُک آن کَس که چو ما شُد هَمِگی لُطف و رضا شُد
زِ جَفا رَسْت و زِ غُصّه همه شادیّ و وَفا شُد ۱

زِ طَرَب چون طَرَبون شُد خِرَد از باده زَبون شُد
گِروِ عشق و جُنون شُد گُهَرِ بَحْرِ صَفا شُد ۲

مَهْ و خورشیدْ نَظَر شُد که ازو خاکْ چو زَر شُد
به کَرَمْ بَحرِ گُهَر شُد به رَوِشْ بادِ صَبا شُد ۳

چو شَهِ عشقْ کَشیدش زِ همه خَلْق بُریدَش
نَظَرِ عشقْ گُزیدَش همه حاجاتْ رَوا شُد ۴

به سَفَر چون مَهِ گَردونْ به شبِ چارده پُر شُد
به نَظَرهایِ الهی به یکی لحظه کجا شُد ۵

چو زمین بودْ فَلَک شُد هَمِگی حُسن و نَمَک شُد
بَشَری بودْ مَلَک شُد مگسی بودْ هُما شُد ۶