غزل ۷۶۴ - مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

مَشو ای دلْ تو دگرگون که دلِ یار بِدانَد
مَکُن اسرارْ نَهانی که وِیْ اسرار بِدانَد ۱

همه را از تو چو خاشاکْ بَر آن آب بِرانَد
که همه شیوهٔ میْ را دلِ خَمّار بِدانَد ۲

کَفِ او خار نِشانَد کَفِ او گُل شِکُفانَد
همه گُل‌هایِ نَهانی زِ دلِ خار بِدانَد ۳

تو به هر روز به تدریج یکی چیز بدانی
تو بُرو چاکرِ او شو که به یک بار بِدانَد ۴

چو اسیری به گَهِ حُکمْ به اِقْرار و گواهی
تَنِ صوفی به گواهیِّ دلْ اِقْرار بِدانَد ۵