غزل ۷۶۸ - چمنی که جمله گل‌ها به پناه او گریزد

چَمَنی که جُمله گُل‌ها به پناهِ او گُریزد
که دَرو خَزان نباشد که دَرو گُلی نریزد ۱

شَجَری خوش و خُرامان به میانهٔ بیابان
که کسی به سایهٔ او چو بِخُفت مَست خیزد ۲

فَلَکی چو آسْمان‌ها که بِدوست قَصدِ جان‌ها
که زُحَل نَیارَد آن جا که به زُهره بَرسِتیزد ۳

گُهَریْ لَطیفْ کانی به مکانِ لامَکانی
به وِیْ است اشارتِ دل چو دو دیده اشک بیزَد ۴