هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از حرکت کاروان و سفر به عنوان استعارهای برای زندگی و گذر زمان استفاده میکند. شاعر از خواننده میخواهد که به گذشته نگاه نکند و به جلو حرکت کند، زیرا همه چیز در حال تغییر است. او همچنین به اهمیت توجه به حال و آینده و دوری از غم و اندوه گذشته اشاره میکند. در نهایت، شاعر از خواننده میخواهد که با خوشبینی و اعتماد به خداوند به سوی آینده حرکت کند.
رده سنی:
15+
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در سنین بالاتر دیده میشود.
غزل ۷۶۹ - چه توقف است زین پس همه کاروان روان شد
چه تَوقُّف است زین پَس همه کاروانْ رَوان شُد
نِگَرَد شُتر به اُشْتُر که بیا که ساربان شُد ۱
زِ چپ و زِ راست بِنْگَر به قَطارهایِ بیمَر
پیِ روز هَمچو سایه به طَریقِ آسْمان شُد ۲
نه زِ لامَکان رَسیدی همه چیز از آن کَشیدی؟
دلِ تو چرا نَدانَد به خوشی به لامَکان شُد؟ ۳
همه روز لَعْب کردی غَمِ خانه خود نَخوردی
سویِ خانه باید اکنون دُژَم و کَشانْ کَشان شُد ۴
تو بِخَند خنده اولی که رَوان شوی به مولی
کَرَمَش رَوا ندارد به کَریمْ بَدگُمان شُد ۵
نِگَرَد شُتر به اُشْتُر که بیا که ساربان شُد ۱
زِ چپ و زِ راست بِنْگَر به قَطارهایِ بیمَر
پیِ روز هَمچو سایه به طَریقِ آسْمان شُد ۲
نه زِ لامَکان رَسیدی همه چیز از آن کَشیدی؟
دلِ تو چرا نَدانَد به خوشی به لامَکان شُد؟ ۳
همه روز لَعْب کردی غَمِ خانه خود نَخوردی
سویِ خانه باید اکنون دُژَم و کَشانْ کَشان شُد ۴
تو بِخَند خنده اولی که رَوان شوی به مولی
کَرَمَش رَوا ندارد به کَریمْ بَدگُمان شُد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۵۰۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۶۸ - چمنی که جمله گلها به پناه او گریزد
گوهر بعدی:غزل ۷۷۰ - همه را بیازمودم ز تو خوش ترم نیامد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
