غزل ۷۷۱ - هله عاشقان بکوشید که چو جسم و جان نماند

هَله عاشقانْ بِکوشید که چو جسم و جان نَمانَد
دِلتان به چَرخْ پَرَّد چو بَدَنْ گِران نَمانَد ۱

دل و جان به آبِ حِکْمَت زِ غُبارها بِشویید
هَله تا دو چَشمِ حَسرت سویِ خاکْدان نَمانَد ۲

نه که هر چه در جهان است نه که عشقْ جانِ آن است؟
جُزِ عشقْ هر چه بینی همه جاودان نَمانَد ۳

عَدَمِ تو هَمچو مَشرق اَجَلِ تو هَمچو مغرب
سویِ آسْمانِ دیگر که بِه آسْمان نَمانَد ۴

رَهِ آسْمانْ دَرون است پَرِ عشق را بِجُنبان
پَرِ عشق چون قَوی شُد غَمِ نردبان نَمانَد ۵

تو مَبین جهانْ زِ بیرون که جهانْ دَرونِ دیده­ست
چو دو دیده را بِبَستی زِ جهان جهان نَمانَد ۶

دلِ تو مِثالِ بام است و حَواسْ ناودان­ها
تو زِ بامْ آب می‌خور که چو ناودان نَمانَد ۷

تو زِ لوحِ دلْ فُروخوان به تمامی این غَزَل را
مَنِگَر تو در زَبانَم که لب و زبان نَمانَد ۸

تَنِ آدمی کَمان و نَفَس و سُخَن چو تیرش
چو بِرَفت تیر و تَرکَش عَمَلِ کَمان نَمانَد ۹