غزل ۷۷۵ - هله هش دار که در شهر دو سه طرارند

هَله هُش دار که در شهر دو سه طَرّارَند
که به تَدبیرْ کُلاه از سَرِ مَهْ بَردارند ۱

دو سه رِنْدند که هُشیاردل و سَرمَستَند
که فَلَک را به یکی عَربَده در چَرخْ آرَند ۲

سَردِهانَند که تا سَر نَدَهی سِرّ نَدَهَند
ساقیانند که انگور نمی‌اَفْشارند ۳

یارِ آن صورتِ غَیبَند که جانْ طالِبِ اوست
هَمچو چَشمِ خوشِ او خیره کُش و بیمارند ۴

صورتی‌اَند ولی دشمنِ صورت‌هایَند
در جهانَند ولی از دو جهانْ بیزارند ۵

هَمچو شیران بِدَرانَند و به لب می‌خَنْدند
دشمنِ هم­دِگَرند و به حقیقتْ یارَند ۶

خَرفُروشانه یکی با دِگَری در جنگند
لیکْ چون وانِگَریْ مُتَّفِقِ یک کارند ۷

هَمچو خورشید همه روز نَظَر می‌بَخشَند
مَثَلِ ماه و سِتاره همه شب سَیّارند ۸

گَر به کَفْ خاک بگیرند زَرِ سُرخ شود
روزْ گندم دِرَوَند اَرْچه به شبْ جو کارند ۹

دِلْبَرانند که دلْ بَر نَدَهد بی‌بَرِشان
سَروَرانند که بیرون زِ سَر و دَسْتارند ۱۰

شِکَّرانند که در مَعْده نگردند تُرُش
شاکِرانند و از آن یارْچه بَرخوردارند ۱۱

مَردمی کُن بُرو از خِدمَتشان مَردم شو
زان که این مَردمِ دیگر همه مَردمْ خوارند ۱۲

بَس کُن و بیش مگو گرچه دَهان پُرسُخَن است
زان که این حرف و دَم و قافیه هم اَغْیارند ۱۳