غزل ۷۹۴ - هر که از حلقهٔ ما جای دگر بگریزد

هر کِه از حَلقهٔ ما جایِ دِگَر بُگْریزد
همچُنان باشد کَزْ سَمْع و بَصَر بُگْریزد ۱

زان خورَد خونِ جِگَر عاشق زیرا شیر است
شیردل کِی بُوَد آن کو زِ جِگَر بُگْریزد ۲

دلْ چو طوطی بُوَد و جورِ دِلارامْ شِکَر
طوطی­یی دید کسی کو زِ شِکَر بُگْریزد؟ ۳

پَشه باشد که به هر بادِ مُخالفْ بِرَوَد
دُزدِ شب باشد کَزْ نورِ قَمَر بُگْریزد ۴

هر سَری را که خدا خیره و کالیوه کُند
صَدْرِ جَنَّت بِهِلَد سویِ سَقَر بُگْریزد ۵

وان کِه واقِف بُوَد از مرگ سویِ مرگ گُریخت
سویِ مُلْکِ اَبَد و تاج و کَمَر بُگْریزد ۶

چون قَضا گفت فُلانی به سَفَر خواهد مُرد
آن کَس از بیم اَجَل سویِ سَفَر بُگْریزد ۷

بَس کُن و صید مَکُن آن کِه نَیَرزَد به شکار
که خیالِ شب و شب هم زِ سَحَر بُگْریزد ۸