غزل ۸۰۳ - بر سر کوی تو عقل از سر جان برخیزد

بر سَرِ کویِ تو عقل از سَرِ جان بَرخیزد
خوش تَر از جانْ چه بُوَد از سَرِ آن بَرخیزد ۱

بر حِصارِ فَلَک اَرْ خوبیِ تو حَمله بَرَد
از مُقیمانِ فَلَکْ بانگِ اَمان بَرخیزد ۲

بُگْذر از باغِ جهانْ یک سَحَر ای رَشکِ بهار
تا زِ گُلْزار و چَمَنْ رَسمِ خَزان بَرخیزد ۳

پُشتِ اَفْلاکْ خَمیده‌ست از این بارِ گِران
ای سَبُک روحْ زِ تو بارِ گِران بَرخیزد ۴

من چو از تیرِ تواَم بال و پَری بَخش مرا
خوش پَرَد تیرْ زمانی که کَمان بَرخیزد ۵

رَمه خُفته‌ست هَمی‌گردد گُرگ از چپ و راست
سگِ ما بانگ بَرآرَد که شَبان بَرخیزد ۶

من گُمانَم تو عِیان پیشِ تو من مَحْو بِهْ ام
چون عِیانْ جِلْوه کُند چهره گُمان بَرخیزد ۷

هین خَمُش دلْ پِنِهان است کجا؟ زیرِ زبان
آشکارا شود این دلْ چو زبان بَرخیزد ۸

این مُجاباتِ مُجیر است در آن قِطعه که گفت
بر سَرِ کویِ تو عقلْ از سَرِ جان بَرخیزد ۹