غزل ۸۰۵ - یا رب این بوی که امروز به ما می‌آید

یا رَب این بویْ که امروز به ما می‌آید
زِ سَراپَرده اسرارِ خدا می‌آید ۱

بوستان را کَرَمَش خِلْعَتِ نو می‌پوشَد
خَستگان را زِ دَواخانهْ دَوا می‌آید ۲

در نمازند درختان و به تَسبیحْ طُیور
در رُکوع است بنفشه که دوتا می‌آید ۳

هرچه آمد سویِ هستی رَهِ هستی گُم کرد
که زِ مَستی نَشِناسَد که کجا می‌آید ۴

از یکی روحْ دَرین راه چو رو واپَس کرد
اصلِ خود دید زِ ارواحْ جُدا می‌آید ۵

رنگِ او یافت از آن رویْ چُنین خوش رَنگ است
بویِ او یافت کَزو بویِ وَفا می‌آید ۶

مَستِ او گشت از آن رو هَمِگان مَستِ وِیْ اَند
خوش لِقا گشت کَزانْ ماهْ لِقا می‌آید ۷

نی بگویم زِ مَلولیِّ کسی غَم نَخورم
که شِکَر رَشک بَرَد زانچه مرا می‌آید ۸

زان دلیر است که با شیرِ ژیان رو کرده‌ست
زان کَریم است که از گنجِ عَطا می‌آید ۹

آن کِه سَرمَست نباشد بِرَمَد از مَردم
تا نگویند کَزو بویِ صِبا می‌آید ۱۰

بَس کُن ای دوست که سَنْبوسه چو بسیار خوری
که زِ سَنْبوسه تو را بویِ گیا می‌آید ۱۱