غزل ۸۱۵ - شهر پر شد لولیان عقل دزد

شهر پُر شُد لولیانِ عقلْ دُزد
هم بِدُزدَد هم بخواهد دَستمُزد ۱

هر که بِتْوانَد نِگَه دارد خِرَد
من نَتانِسْتَم مرا باری بِبُرد ۲

گِردِ من می‌گشت یک لولیْ پَریر
هم چُنینَم بُرد کلّی کَرد و مُرد ۳

کَرد لولی دستِ خود در خونِ من
خونِ من در دستِ آن لولی فَسُرد ۴

تا که میْ‌شُد خونِ من انگوروار
سال‌ها انگورِ دل را می‌فَشُرد ۵

کُرد دیدم کو کُند دُزدی وَلیک
کُردِ ما را بین که او دُزدید کُرد ۶

کِی گُمان دارد که او دُزدی کُند؟
خاصه شَهْ صوفی شُد آمد مو سِتُرد ۷

دُزدِ خونی بین که هر کَس را که کُشت
خِضْر و اِلْیاسی شُد و هرگز نَمُرد ۸

رَخْت بُرد و بَخْت داد آن گَهْ چه بَخت
سیم بُرد و دامَنِ پُرزَر شِمُرد ۹

دَردها و دُردها را صاف کرد
پیشِ او آرید هر جا هست دُرد ۱۰

این جهانْ چَشم است و او چون مَردُمَک
تَنگ می‌آید جهانْ زین مَردِ خُرد ۱۱

باز رَشکِ حَق دَهانَم قُفْل کرد
شُد کلیدِ قُفْل را جایی سِپُرد ۱۲