غزل ۸۱۷ - چون مرا جمعی خریدار آمدند

چون مرا جَمعی خریدار آمدند
کُهنه دوزانْ جُمله در کار آمدند ۱

از سِتیزه ریش را صابون زدند
وَزْ حَسَد ناشُسته رُخسار آمدند ۲

هَمچو نَغْزان روزْ شیوه می‌کنند
هَمچو چَغْزان شب به تکرار آمدند ۳

شُکر کَزْ آوازِ من این خُفتگان
خواب را هِشْتَند و بیدار آمدند ۴

کاش بیداری برایِ حَق بُدی
این که بَهرِ سیم و زَرْ زار آمدند ۵

چون شود بیمار ازیشان سُرخ رو؟
چون به زَردی هَمچو دینار آمدند ۶

خَلْق را پَس چون رَهانَند از حَسَد
کَزْ حَسَد این قومْ بیمار آمدند ۷

در دلِ خَلْقَند چون دیده مُنیر
آن شَهانْ کَزْ بَهرِ دیدار آمدند ۸

هَمچو هفت اِسْتاره یک نور آمدند
هَمچو پنج اَنگُشتْ یک کار آمدند ۹

تا نگردی ریشِ گاوِ مَردمی
سَر به سَر خود ریش و دَستار آمدند ۱۰

اهلِ دلْ خورشید و اهلِ گِلْ غُبار
اهلِ دلْ گُل اهلِ گِلْ خار آمدند ۱۱

غَم مَخور ای میرِ عالَم زین گروه
کَاهْلِ دلْ دل بَخش و دِلْدار آمدند ۱۲