غزل ۸۳۴ - از دل رفته نشان می‌آید

از دلِ رفته نِشان می‌آید
بویِ آن جان و جهان می‌آید ۱

نَعْره و غُلْغُله آن مَستان
آشکارا و نَهان می‌آید ۲

گوهر از هر طَرَفی می‌تابَد
پایْ کوبانْ سویِ جان می‌آید ۳

از دَرِ مَشْعَله دارانِ فَلَک
آتشِ دلْ به دَهان می‌آید ۴

جانِ پروانه میان می‌بَندَد
شمعِ روشنْ به میان می‌آید ۵

آفتابی که زِ ما پنهان بود
سویِ ما نورفَشان می‌آید ۶

تیر از غَیب اگر پَرّان نیست
پس چرا بانگِ کَمان می‌آید؟ ۷