غزل ۸۳۷ - هر کجا بوی خدا می‌آید

هر کُجا بویِ خدا می‌آید
خَلْق بین بی‌سَر و پا می‌آید ۱

زان که جان‌ها همه تشنه‌ست به وِیْ
تشنه را بانگِ سَقا می‌آید ۲

شیرخوارِ کَرَمَند و نِگَران
تا که مادر زِ کجا می‌آید ۳

در فِراقَند و همه مُنْتَظِرند
کَزْ کُجا وَصل و لِقا می‌آید ۴

از مُسلمان و جُهود و تَرسا
هر سَحَر بانگِ دُعا می‌آید ۵

خُنُک آن هوش که در گوشِ دِلَش
ز آسْمانْ بانگِ صَلا می‌آید ۶

گوشِ خود را زِ جَفا پاک کنید
زان که بانگی زِ سَما می‌آید ۷

گوشِ آلوده نَنوشَد آن بانگ
هر سِزایی به سِزا می‌آید ۸

چَشمْ آلوده مَکُن از خَد و خال
کانْ شَهَنْشاهِ بَقا می‌آید ۹

وَرْ شُد آلوده به اشکَش می‌شوی
زانکْ از آن اشکْ دَوا می‌آید ۱۰

کاروانِ شِکَر از مصر رَسید
شَرفه گام و دَرا می‌آید ۱۱

هین خَمُش کَزْ پِیِ باقیِّ غَزَل
شاهِ گوینده ما می‌آید ۱۲