غزل ۸۴۲ - آن ماه کو ز خوبی بر جمله می‌دواند

آن ماهْ کو زِ خوبی بر جُمله می‌دَوانَد
ای عاشقان شما را پیغامْ می‌رَسانَد ۱

سویِ شما نِبِشت او بر رویِ بَنده سَطْری
خَط خوان کی است این جا؟ کین سَطْر را بِخوانَد ۲

نَقْشَش زِ زَعفَران است وین سَطرْ سِرِّ جان است
هر حَرفْ آتشی نو در دلْ هَمی‌نِشانَد ۳

کُنجیّ و عشق و دَلْقی ما از کجا و خَلْقی
لیک او گرفته حَلْقی ما را هَمی‌کَشاند ۴

بی‌دست و پا چو گویی سویِ وِیْ ایم غَلْطان
چوگانِ زُلْفْ ما را این سو هَمی‌دَوانَد ۵

چون این طَرَف دویدم چوگانْش حَمله آرَد
سویِ خودم کَشانَد این سِرّ بگو کِه دانَد؟ ۶

هر سو که هست مَستم چوگانِ او پَرَستم
در عینِ نیستْ هستم تا حُکْمِ خود بِرانَد ۷

گَر زان که تو مَلولی با خُفتگان بِنِهْ سَر
زیرا فَسُردگان را هم خوابْ وارَهانَد ۸

آن جا که شَمسِ دینَم پیدا شود به تبریز
وَاللّهْ که در دو عالَم نی دُرد و دَرد مانَد ۹