غزل ۸۵۲ - جز لطف و جز حلاوت خود از شکر چه آید؟

جُز لُطف و جُز حَلاوَت خود از شِکَر چه آید؟
جُز نور بَخش کردن خود از قَمَر چه آید؟ ۱

جُز رَنگ‌هایِ دِلْکَش از گُلْسِتان چه خیزد؟
جُز برگ و جُز شِکوفه از شاخِ تَر چه آید؟ ۲

جُز طالِعِ مُبارک از مُشتری چه یابی؟
جُز نَقْده‌هایِ روشن از کانِ زَر چه آید؟ ۳

آن آفتابِ تابان مَر لَعْل را چه بَخشَد؟
وَزْ آبِ زندگانی اَنْدَر جِگَر چه آید؟ ۴

از دیدنِ جَمالی کو حُسن آفریند
بِاللّهْ یکی نَظَر کُن کَنْدَر نَظَر چه آید؟ ۵

ماییم و شورِ مَستی مَستیّ و بُت پَرَستی
زین سان که ما شُده سْتیم از ما دِگَر چه آید؟ ۶

مَستیّ و مَست تَر شو بی‌زیر و بی‌زَبَر شو
بی‌خویش و بی‌خَبَر شو خود از خَبَر چه آید؟ ۷

چیزی زِ ماست باقی مَردانه باش ساقی
دَردِهْ مِیِ رَواقی زین مُخْتَصَر چه آید؟ ۸

چون گُل رَویم بیرون با جامه‌هایِ گُلْگون
مَجنون شویم مَجنون از خواب و خَور چه آید؟ ۹

ای شَهْ صَلاحِ دین تو بیرون مَشو زِ صورت
بِنْما فرشتگان را تو کَزْ بَشَر چه آید؟ ۱۰