غزل ۸۵۵ - عید آمد و خوش آمد دلدار دلکش آمد

عید آمد و خوش آمد دِلْدارِ دِلْکَش آمد
هر مُرده‌یی زِ گوری بَرجَست و پیشَش آمد ۱

دل را زبان بِبایَد تا جانْ به چَنگَش آرَد
جانْ پاکَشان بیاید کانْ یارِ سَرکَش آمد ۲

جانْ غَرقِ شَهْد و شِکَّر از مَنْبَعِ نَباتَش
مَهْ در میانِ خَرمَنْ زان تُرکِ مَهْ وَش آمد ۳

خاکْ از فُروغِ نَفْخَه ش قِبله‌یْ فرشته آمد
کاب از جِوارِ آتش هم طَبْعِ آتش آمد ۴

جان و دلِ فرشته جُفتِ هَوایِ حَق شُد
گَردونْ فرشتگان را زان روی مَفْرَش آمد ۵

نَر باش و صیقلی کُن دل را و نَقْش بَرخوان
بی‌نَقْش و بی‌جِهات اینْ شش سو مُنَقَّش آمد ۶

آن لَعْل را در آخِر در جَیبِ خویش یابی
بر جَیبِ پاکْ جَیبان نورَش مُرَ شَّش آمد ۷

زَ افْیونِ شَربَتِ او سَرمَست خُفت بِدعَت
زُاسْتونِ رَحْمَتِ او دولتْ مُنَعَّش آمد ۸

ای هوشْمند گوشی کو را کَشید دستش
وِیْ روسِپید رویی کَزْ وِیْ مُخَمَّش آمد ۹

خاموش پنج نوبَتْ مِشْنو زِ آسْمانی
کان آسْمان بُرونِ این پنج و این شش آمد ۱۰