غزل ۸۶۲ - قومی که بر براق بصیرت سفر کنند

قومی که بر بُراقِ بَصیرت سَفَر کنند
بی‌ابر و بی‌غُبار در آن مَهْ نَظَر کنند ۱

در دانه‌هایِ شهوتی آتش زنند زود
وَزْ دامگاهِ صَعبْ به یک تَکْ عَبَر کنند ۲

از خارْخارِ این گَرِ طَبْع آن طَرَف رَوَند
بَزم و سَرایِ گُلْشَنْ جایِ دِگَر کنند ۳

بر پایِ لولیانِ طبیعت نَهَنْد بَند
شاهانِ روحْ زو سَر ازین کویْ دَرکنند ۴

پایِ خِرَد بِبَسته و اوباشِ نَفْس را
دستی چُنین گُشاده که تا شور و شَر کنند ۵

اَجْزایِ ما بِمُرده دَرین گورهایِ تَنْ
کو صورِ عشقْ تا سَر ازین گور بَرکنند؟ ۶

مِسّی‌ست شهوتِ تو و اِکْسیرْ نورِ عشق
از نورِ عشقْ مِسِّ وجودِ تو زَر کنند ۷

انصاف دِهْ که با نَفَسِ گرمِ عشقِ او
سَردا جَماعَتی که حَدیثِ هُنر کنند ۸

چون صوفیانِ گُرْسِنه در مَطْبَخِ خِرَد
آیند و زَلّه‌هایِ گران مایه جَر کنند ۹

زاغانِ طَبْع را تو زِ مُردارْ روزه دِهْ
تا طوطیان شوند و شِکارِ شِکَر کنند ۱۰

در ظِلِّ میرِآبِ حیاتِ شِکَرمِزاج
شاید که آتشانِ طبیعتْ شَرَر کنند ۱۱

از رَشکِ نورها‌ست که عقلِ کَمال را
از غَیرتِ مَلاحَتِ او کور و کَر کنند ۱۲

جُز حَق اگر به دیدنِ او غَمْزه‌یی کُند
آن دیده را به مُهرِ اَبَد بی‌خَبَر کنند ۱۳

فَخْرِ جهان و دیده تبریزْ شَمسِ دین
کَاجْزایِ خاک از گُذَرَش زیب و فَر کنند ۱۴

اَنْدَر فَضایِ روح نَیابَند مِثْلِ او
گَر صد هزار بارَش زیر و زَبَر کنند ۱۵

خالی مَباد از سَرِ خورشید سایه اش
تا روز را به دورِ حوادث سِپَر کنند ۱۶