غزل ۹۱۶ - درخت و برگ برآید ز خاک این گوید

درخت و بَرگ بَرآیَد زِ خاکْ این گوید
که خواجه هر چه بِکاری تو را همان رویَد ۱

تو را اگر نَفَسی مانْد جُز که عشقْ مَکار
که چیست قیمتِ مَردم؟ هر آنچه می‌جویَد ۲

بِشو دو دست زِ خویش و بیا به خوانْ بِنِشین
که آبْ بَهرِ وِیْ آمد که دست و رو شویَد ۳

زِهی سَلیم که معشوقِ او به خانه اوست
به سویِ خانه نیاید گِزافْ می‌پویَد ۴

به سویِ مَریَم آید دَوانه گَر عیسی‌ست
وَگَر خَر است بِهِل تا کُمیزِ خَر بویَد ۵

کسی که هَمرهِ ساقی‌ست چون بُوَد هُشیار؟
چرا نباشد لَمتُر چرا نَیَفْزویَد؟ ۶

کسی که کانِ عَسَل شُد تُرُش چرا باشد؟
کسی که مُرده ندارد بگو چرا مویَد؟ ۷

تو را بگویم پنهان که گُل چرا خندد
که گُلْ رُخیش به کَف گیرد و بِیَنْبویَد ۸

بِگو غَزَل که به صد قَرنْ خَلْق این خوانند
نَسیج را که خدا بافت آن نَفَرسویَد ۹