هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از شکرگزاری به خداوند شروع میکند و به بیان تجربیات روحانی و عرفانی خود میپردازد. او از رهایی از بندها، دعا و نالههایش به درگاه خداوند، و گشایش دریچههای دل سخن میگوید. شاعر همچنین به عشق الهی و وفاداری به آن اشاره میکند و از گشایش راههای معنوی توسط خداوند سخن میگوید.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم فلسفی و دینی دارد. همچنین، زبان شعر کلاسیک فارسی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۹۳۰ - سپاس و شکر خدا را که بندها بگشاد
سپاس و شُکرْ خدا را که بَندها بِگُشاد
میانْ به شُکر چو بَستیم بَندِ ما بِگُشاد ۱
به جان رَسید فَلَک از دُعا و ناله من
فَلَک دَهانِ خود اَنْدَر رَهِ دُعا بِگُشاد ۲
زِ بَسْ که سینه ما سوخت در وَفا جُستن
زِ شَرمِ ما عَرَق از صورتِ وَفا بِگُشاد ۳
اَدیمِ رویِ سُهیلیم هر کجا بِنِمود
غُلامِ چَشمه عشقیم هر کجا بِگُشاد ۴
پَسِ دَریچه دلْ صد دَرِ نَهانی بود
که بَسته بود خدا بَنده خدا بِگُشاد ۵
دَرین سَرا که دو قِندیلِ ماه و خورشید است
خدا زِ جانبِ دلْ روزَنِ سَرا بِگُشاد ۶
اَلَسْت گفت حَق و جانها بَلیٰ گفتند
برایِ صِدقِ بَلیٰ حَقْ رَهِ بَلا بِگُشاد ۷
میانْ به شُکر چو بَستیم بَندِ ما بِگُشاد ۱
به جان رَسید فَلَک از دُعا و ناله من
فَلَک دَهانِ خود اَنْدَر رَهِ دُعا بِگُشاد ۲
زِ بَسْ که سینه ما سوخت در وَفا جُستن
زِ شَرمِ ما عَرَق از صورتِ وَفا بِگُشاد ۳
اَدیمِ رویِ سُهیلیم هر کجا بِنِمود
غُلامِ چَشمه عشقیم هر کجا بِگُشاد ۴
پَسِ دَریچه دلْ صد دَرِ نَهانی بود
که بَسته بود خدا بَنده خدا بِگُشاد ۵
دَرین سَرا که دو قِندیلِ ماه و خورشید است
خدا زِ جانبِ دلْ روزَنِ سَرا بِگُشاد ۶
اَلَسْت گفت حَق و جانها بَلیٰ گفتند
برایِ صِدقِ بَلیٰ حَقْ رَهِ بَلا بِگُشاد ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۶۱۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۹۲۹ - ز عشق آن رخ خوب تو ای اصول مراد
گوهر بعدی:غزل ۹۳۱ - مها به دل نظری کن که دل تو را دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
