غزل ۹۴۶ - میان باغ گل سرخ های و هو دارد

میانِ باغْ گُلِ سُرخْ های و هو دارد
که بو کنید دَهانِ مرا چه بو دارد ۱

پیاله‌یی به من آوَرْد لاله که بخوری؟
خورَم چرا نَخورَم؟ بَنده هم گِلو دارد ۲

گِلو چه حاجَت؟ می‌نوش بی‌گِلو و دَهان
رَحیقِ غَیب که طَعْمِ سَقا هُمو دارد ۳

چو سالْ سالِ نَشاط است و روزْ روزِ طَرَب
خُنُک مرا و کسی را که عیشْ خو دارد ۴

چرا مُقیم نباشد چو ما به مَجْلِسِ گُل؟
کسی که ساقیِ باقیِّ ماه رو دارد؟ ۵

به آفتابِ جَلالَت که ذَرّه ذَرّه عشق
نَهان به زیرِ قَبا ساغَر و کَدو دارد ۶

سؤال کردم از گُل که بر کِه می‌خندی؟
جواب داد بدان زشتْ کو دو شو دارد ۷

غُلامِ کور که او را دو خواجه می‌باید
چو سگْ همیشه مُقامْ او میانِ کو دارد ۸

سؤال کردم از خار کین سِلاحِ تو چیست؟
جواب داد که گُلْزارْ صد عَدو دارد ۹

هزار بار چَمَن را بِسوخت و بازآراست
چه عشق دارد با ما چه جُست و جو دارد ۱۰

زِ شَمسِ مَفْخَرِ تبریز پُرس کین از چیست؟
وَگَر چه دَفْع دَهَد دَم مَخور که او دارد ۱۱