غزل ۹۴۷ - مخسب شب که شبی صد هزار جان ارزد

مَخُسب شب که شبی صد هزار جان اَرْزَد
که شب بِبَخشَد آن بَدرْ بَدْره بی‌حَد ۱

به آسْمانِ جهان هر شبی فرود آید
برایِ هر مُتِظَلِّم سپاهِ فَضْلِ اَحَد ۲

خدای گفت قُمِ اللَّیْل و از گِزاف نگفت
زِ شب رُوی‌ست فَرو قَدِّ زُهره و فَرقَد ۳

زِ دودِ شب پَزی ای خامْ زاتشِ موسی
مِدادِ شب دَهَد آن خامه را زِ عِلمْ مَدَد ۴

بگیر لیلیِ شب را کِنار ای مَجنون
شب است خَلْوَتِ توحید و روزْ شِرک و عَدَد ۵

شب است لیلی و روز است در پِی‌اَش مَجنون
که نورِ عقلْ سَحَر را به جَعْدِ خویش کَشَد ۶

بدان که آبِ حَیات اَنْدَرونِ تاریکی‌ست
چه ماهی‌یی که رَهِ آبْ بسته‌یی بر خَود؟ ۷

به دیبه سِیَه این کعبه را لباسی ساخت
که اوست پُشتِ مُطیعان و اوستْشان مَسْنَد ۸

درونِ کعبه شب یک نمازْ صد باشد
زِ بَهرِ خواب ندارد کسی چُنین مَعْبَد ۹

شِکَست جُمله بُتان را شب و بِمانْد خدا
که نیست در کَرَم او را قرین و کُفوْ اَحَد ۱۰

خَمُش که شعرْ کَساد است و جَهل از آن اَکْسَد
چه زاهِدی تو دَرین عِلْم و در تو عِلمْ اَزْهَد ۱۱