غزل ۹۵۹ - اگر دل از غم دنیا جدا توانی کرد

اگر دل از غَمِ دنیا جُدا توانی کرد
نَشاط و عیش به باغِ بَقا توانی کرد ۱

اگر به آبِ ریاضَت بَرآوَری غُسلی
همه کُدورَتِ دل را صَفا توانی کرد ۲

زِ مَنْزِلِ هَوَساتْ اَرْ دو گامْ پیش نَهی
نُزولْ در حَرَمِ کِبْریا توانی کرد ۳

دَرونِ بَحرِ مَعانیِّ لا نه آن گُهَری
که قَدْر و قیمَتِ خود را بَها توانی کرد ۴

به هِمَّت اَرْ نَشوی در مُقامِ خاکْ مُقیم
مَقامِ خویش بَرِ اوجِ عَلا توانی کرد ۵

اگر به جَیبِ تَفکُّر فروبَری سَرِ خویش
گُذشته‌هایِ قَضا را اَدا توانی کرد ۶

وَلیکِن این صِفَتِ رَهْ روانِ چالاک است
تو نازنینِ جهانی کجا توانی کرد؟ ۷

نه دست و پایِ اَجَل را فُرو توانی بَست
نه رَنگ و بویِ جهان را رَها توانی کرد ۸

تو رُستَمِ دل و جانیّ و سَروَرِ مَردان
اگر به نَفْسِ لَئیمَت غَزا توانی کرد ۹

مَگَر که دَردِ غَمِ عشق سَر زَنَد در تو
به دَردِ او غَمِ دل را دَوا توانی کرد ۱۰

زِ خارِ چون و چرا این زمان چو دَرگُذری
به باغِ جَنَّتِ وَصلَش چَرا توانی کرد ۱۱

اگر تو جِنْسِ هُماییّ و جِنْسِ زاغ نه‌یی
زِ جانْ تو مَیلْ به سویِ هُما توانی کرد ۱۲

هُمایِ سایه دولت چو شَمسِ تبریزی‌ست
نِگَر که در دلِ آن شاهْ جا توانی کرد ۱۳