غزل ۹۷۶ - خسروانی که فتنه‌ای چینید

خُسروانی که فِتْنه‌ای چینید
فِتْنه بَرخاست هیچ نَنْشینید ۱

هم شما هم شما که زیبایید
هم شما هم شما که شیرینید ۲

هَمچو عَنْبَر حَمایلیم همه
بر بَرِ سیمِتان که مُشْکینید ۳

نشوم شاد اگر گُمان دارم
که گَهی شاد و گاهْ غَمگینید ۴

در صَفایِ میِ نَهان دیدیم
که شما چون کَدویِ رَنگینید ۵

شاهِدانِ فَنا شما جُمله
با لَبِ لَعْل و جانِ سنگینید ۶

بل که بر اسبِ ذوق و شیرینی
تا اَبَد خوش نشسته در زینید ۷

تبریزی شوید اگر در عشق
بَنده شَمسِ مِلَّت و دینید ۸