غزل ۹۸۷ - هر که را ذوق دین پدید آید

هر کِه را ذوقِ دین پدید آید
شَهْدِ دنیاشْ کِی لَذیذ آید؟ ۱

آنچُنان عقل را چه خواهی کرد
که نِگوسارِ یک نَبیذ آید؟ ۲

عقلْ بِفْروش و جُمله حیرت خَر
که تو را سود ازین خَرید آید ۳

نه ازان حالتی‌ست ای عاقل
که دَرو عقلِ کَس پَدید آید ۴

نشود باز این چُنین قُفلی
گَر همه عقل‌ها کلید آید ۵

گر دَرآیَند ذَرّه ذَرّه به بانگ
آن همه بانگْ ناشنید آید ۶

چه شود بیش و کَم ازین دریا
بَنده گَر پاک وگَر پَلید آید ۷

هر کِه رو آوَرَد بدین دریا
گَر یَزید است بایَزید آید ۸