غزل ۹۹۶ - گفت کسی خواجه سنایی بمرد

گفت کسی خواجه سَنایی بِمُرد
مرگِ چُنین خواجه نه کاری‌ست خُرد ۱

کاه نَبود او که به بادی پَرید
آب نَبود او که به سَرما فَسُرد ۲

شانه نَبود او که به مویی شِکَست
دانه نَبود او که زمینَشْ فَشُرد ۳

گنجِ زَری بود دَرین خاکْدان
کو دو جهان را به جُوی می‌شِمُرد ۴

قالَبِ خاکیْ سویِ خاکی فَکَنْد
جانِ خِرَد سویِ سَماوات بُرد ۵

جانِ دُوُم را که نَدانَند خَلْق
مَغْلَطه گوییم به جانان سِپُرد ۶

صافْ درآمیخت به دُردیِّ میْ
بر سَرِ خُم رفت جُدا شُد زِ دُرد ۷

در سَفَر اُفْتَند به هم ای عزیز
مَرغَزی و رازی و رومیّ و کُرد ۸

خانه خود بازرَوَد هر یکی
اَطْلَس کِی باشد هَمتایِ بُرد؟ ۹

خامُش کُن چون نُقَط ایرا مَلَک
نامِ تو از دَفترِ گُفتن سِتُرد ۱۰