غزل ۱۰۱۰ - من رای درا تلالا نوره وسط الفواد

مَن رَای دُرًّا تَلالا نُورُهُ وَسطَ الفُواد
بَینَنا وَ بَینَهُ قَبلَ التَّجَلّی اَلفُ واد ۱

جاءَ مَن یُحیی المَواتَ وَ الرَّمیمَ وَ الرَّفات
اَیُّهَا الاَمواتُ قُومُوا وَ ابصِرُوا یَومَ التَّناد ۲

طارَتِ الکُتبُ الکِرامُ مِن کِرامٍ کاتِبین
اَیقِظُوا من غَفلَهٍ ثُمَّ انشُرُوا لِلاجهتِاد ۳

جاءَ نا میزانُنا کَی تَختَبِر اَوزانَنا
رَبَّنَا اصلِح شَانَنا اوجُد بِه عَفوٍ یا جَواد ۴

اضحَکوا بَعدَ البُکا یا نِعمَ هذَ المُشتَکا
قَد خَرجتُم مِن حِجابٍ وَ انتَبَهتُم مِن رُقاد ۵

پارسی گوییم شاها آگَهی خود از فُواد
ماهِ تو تابَنده باد و دولتَت پاینده باد ۶

هر مَلولی که تو را دید و خوش و تازه نَشُد
آبِ نابَش تیره باد و آتشَش بادا رَماد ۷

خوابناکی که صَباحَت دید وز جا بَرنَجَست
چَشمِ بَختَش خُفته بادا تا اِلی یَومِ المَعاد ۸