غزل ۱۰۱۱ - میر خوبان را دگر منشور خوبی دررسید

میرِ خوبان را دِگَر مَنشورِ خوبی دَررَسید
در گُل و گُلزار و نَسرین، روحِ دیگر بَردَمید ۱

با مَلیحًا زادَهُ الرَّحمنُ اِحساناً جَدید
یا مُنیرًا زادَهُ نُورٌ عَلی نورٍ مَزید ۲

خوشتَر از جان خود چه باشد؟ جان فِدایِ خاکِ تو
خوبتَر از ماه چِه بوَد؟ ماه در تو ناپَدید ۳

کُلُّ ذِی رُوحٍ یُفدّی فی هَواکَ رُوحَهُ
کُلُّ بُستان انیق من جناک مُستفید ۴

لستُ اُنکر ما ذکرتُم البقاءُ فی الفنا
کُلُّ مَن اَبدی جَمیلاً لَیسَ یَبعُد اَن یُعید ۵

این مَلولی می‌کَشَد جان را که چیزی تو بگو
هیچ کَس را کَش گَریبان از گِزافه کِی کَشید؟ ۶