غزل ۱۰۴۱ - مرا یارا چنین بی‌یار مگذار

مرا یارا چُنین بی‌یار مَگْذار
زِ من مَگْذر مرا مَگْذار مَگْذار ۱

به زِنهارَت دَرآمَد جانِ چاکر
مرا در هَجْرِ بی‌زِنهار مَگْذار ۲

طَبیبی بلکه تو عیسیِّ وَقتی
مَرو ما را چُنین بیمار مَگْذار ۳

مرا گفتی که ما را یارِ غاری
چُنین تنها مرا در غار مَگْذار ۴

تو را اندک نِمایَد هَجْرِ یک شب
زِ من پُرس اندک و بسیار مَگْذار ۵

مَیَنداز آتشِ اندک به سینه
که نَبْوَد آتش اندک خوار مَگْذار ۶

دَمَم بُگْسَست لیکِن بارِ دیگر
زِ من بِشْنو مرا این بار مَگْذار ۷