غزل ۱۰۴۲ - منم از جان خود بیزار بیزار

مَنَم از جانِ خود بیزار بیزار
اگر باشد تو را از بَنده آزار ۱

مرا خود جان و دلْ بَهرِ تو باید
که قُربانِ تو باشد ای نِکوکار ۲

زِ آزارِ دِلَت گر چه نگویی
درونِ جانِ من پیداست آثار ۳

بَهار از من بِگَردد چون نَدانَم؟
چو در دلْ جایِ گُلْشَنْ پُر شود خار ۴

گُناهَم پیشِ لُطفَت سَجده آرَد
که ای مَسجودِ جان زِنهار زِنهار ۵

گُنَه را لُطفِ تو گوید که تا کِی؟
گُنَه گوید بِدو کین بار این بار ۶

تَن و جانی که خاکِ تو نباشد
تَنِ او سَلّه باشد جانِ او مار ۷

تو خورشیدیّ و مُرغِ روز خواهی
چو مُرغِ شب بیاید نَبْوَدَش بار ۸

چو بَرگیری تو رَسمِ شب زِ عالَم
چه پَرها بَرکَنَد مُرغِ شب ای یار ۹

به حَقِّ آن کِه لُطفِ تو جهانی‌ست
که آن جا گُم شود این چَرخِ دَوّار ۱۰

به چَشمِ جانْ چه دریا و چه صَحرا
دران عالَم چه اِقْرار و چه اِنْکار ۱۱

به تَنگی دَرفُتَد هرکْ از تو مانَد
فروکُن دست و او را زود بَردار ۱۲

به قَصد از شَمسِ تبریزی نَگَردم
چگونه زَهْر نوشَد مَردِ هُشیار؟ ۱۳