غزل ۱۰۴۴ - به ساقی درنگر در مست منگر

به ساقی دَرنِگَر در مَست مَنْگَر
به یوسُف دَرنِگَر در دست مَنْگَر ۱

اَیا ماهیِّ جان در شَسْتْ قالِب
بِبین صیّاد را در شَسْت مَنْگَر ۲

بِدان اصلی نِگَر کاغاز بودی
به فَرعی کان کُنون پیوست مَنْگَر ۳

بِدان گُلْزارِ بی‌پایانْ نَظَر کُن
بدین خاری که پایَتْ خَسْت مَنْگَر ۴

هُمایی بین که سایه بر تو اَفْکَند
به زاغی کَزْ کَفِ تو جَست مَنْگَر ۵

چو سَرو و سُنبُله بالا رَوِش کُن
بَنفشه وار سویِ پَست مَنْگَر ۶

چو در جویَت رَوان شُد آبِ حیوان
به خُمّ و کوزه گَر اِشْکَست مَنْگَر ۷

به هستی بَخش و مَستی بَخش بِگْرو
مَنال از نیست وَنْدَر هست مَنْگَر ۸

قَناعَت بین که نَرَّست و سَبُک رو
به طَمْعِ ماده آبَسْت مَنْگَر ۹

تو صافان بین که بر بالا دَویدند
به دُردی کان به بُن بِنْشَست مَنْگَر ۱۰

جهانْ پُر بین زِ صورت‌هایِ قُدسی
بدان صورت که راهَت بَست مَنْگَر ۱۱

به دامِ عشقْ مُرغانِ شِگَرفَند
به بومی که زِ داَمش رَست مَنْگَر ۱۲

بِهْ از تو ناطِقی اَنْدَر کَمین هست
دران کین لحظه خاموشَست مَنْگَر ۱۳