غزل ۱۰۶۸ - نیشکر باید که بندد پیش آن لب‌ها کمر

نیشِکَر باید که بَندَد پیش آن لب‌ها کَمَر
خُسروی باید که نوشَد زان لب شیرینْ شکَر ۱

بلکه دریایی‌‌ست عشق و موجِ رَحْمَت می‌زَنَد
ابر بِفْرستَد به دوران و به نزدیکانْ گُهَر ۲

صد سَلام و بَندگی ای جان از این مَستان بِخوان
جامِ زَرّین پیش آر و سیم بَر ای سیمْ‌بَر ۳

پُشتِ آنی تو که پُشتش از غَم و مِحْنَت شِکَست
آبِ آنی که ندارد هیچ آبی بر جِگَر ۴

پُخته شُد نانِ دلی کَزْ تَفِّ عشقِ تو بِسوخت
شُد زَبَردستِ اَبَد آن کَزْ تو شُد زیر و زَبَر ۵

زان سَرِ مَستانْش رَسْت از خَنْجَرِ قَصّاب مرگ
که نَبودند اَنْدَر این سودا چو ساطوری دوسَر ۶

میْ بیار ای عشقْ بَهرِ جانِ فرزندانِ خویش
مَحْو کُن اندیشه‌ها را زان شرابِ چون شَرَر ۷

دی بِدادی آنچه دادی جمع را ای میرِ داد
بخش امروزینه کو ای هر دمی بخشنده‌تر ۸

بس کُن و پَرده‌ی دِگَر زَن تا نگردد کَسْ مَلول
می پَر از باغی به باغی این چُنین کُن پرشُکر ۹