غزل ۱۱۰۵ - ای خیالت در دل من هر سحور

ای خیالَت در دلِ من هر سَحور
می‌خُرامَد هَمچو مَهْ یک پاره نور ۱

نَقْشِ خوبَت در میانِ جانِ ما
آتش و شور اَفْکَنَد وان گَهْ چه شور ۲

آتشی کردیّ و گویی صبر کُن؟
من نَدانَم صبر کردنْ در تَنور ۳

یاد داری کآمَدی تو دوشْ مَست؟
ماه بودی؟ یا پَری؟ یا جانِ حور؟ ۴

آن سُخَن‌هایی که گفتی چون شِکَر؟
وان اشارت‌ها که می‌کردی زِ دور؟ ۵

دست بر لَب می‌زَدی یعنی که تو
از برایِ این دلِ من بَرمَشور؟ ۶

دست بر لب می‌نهی یعنی که صَبر
با لَبِ لَعْلَت کجا مانَد صَبور؟ ۷

رو به بالا می‌کُنی یعنی خدا
چَشمِ بَد را از جَمالَم دار دور ۸

ای تو پاک از نَقْش‌ها وَزْ رویِ تو
هر زمانی یوسُفی اَنْدَر صُدور ۹