غزل ۱۱۰۶ - راز را اندر میان نه وامگیر

راز را اَنْدَر میان نِهْ وامَگیر
بنده را هر لحظه از بالا مَگیر ۱

تو نِکو دانی که هر چیز از کجاست
گَر خَطاها رفت آن از ما مَگیر ۲

روستایی گَر بُوَم آنِ تواَم
روستاییْ خویش را رُستا مَگیر ۳

چون مرا در عشقْ اُستا کرده‌یی
خود مرا شاگرد گیر اُستا مَگیر ۴

تو مرا از ذوقْ می‌گیری گِلو
تا بِنالَم گویَمَت آن جا مَگیر ۵

سویِ بَحْرَم کَش که خاشاکِ تواَم
تو مرا خود لایِقِ دریا مَگیر ۶

از اَلَست آمد صَلاحُ الدّین تمام
تو وِرا زِ امْروز و از فردا مَگیر ۷

راز را اَنْدَر میان نِهْ وامَگیر
بنده را هر لحظه از بالا مَگیر ۸