خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از ساقی می‌خواهد که باده گلرنگ بیاورد تا درد دلش را تسکین دهد. او تأکید می‌کند که امروز روز بزم و شادی است، نه روز جنگ و نزاع. شاعر از دردهای روحی و عاطفی خود می‌گوید و از ساقی می‌خواهد که داروی این دردها را بیاورد. او به دنبال آرامش و رهایی از نگرانی‌هاست و از ساقی می‌خواهد که با آوردن باده، روحش را تازه کند. شاعر همچنین از اهمیت بوی خوش و روح لطیف سخن می‌گوید و از ساقی می‌خواهد که از دغل و حیلت دوری کند و جان بی‌حیلت و فرهنگ بیاورد.

رده سنی: 18+ این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاطفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، اشاره به شراب و می‌گساری ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر مناسب نباشد.

ساقیا باده گُلْرنگ بیار
دارویِ دردِ دلِ تَنگ بیار

روزِ بَزم است نه روزِ رَزم است
خَنجَرِ جنگ بِبَر چَنگ بیار

ای زِ تو دَردکشانْ دُردکشان
دُردی‌‌یی که کُنَدَم دَنگ بیار

من زِ هر دُرد نمی‌گردم دَنگ
دُردیِ آن سَره سَرهنگ بیار

روزِ جام است نه نام و ناموس
نامْ از پیش بِبَر نَنگ بیار

کیمیایی که کُند سنگْ عَقیق
آزمون کُن بَرِ او سنگ بیار

صَیقلِ آیِنِه نُه فَلَک است
زِ امْتِحانْ آهن پُرزَنگ بیار

چَشمه خِضْر تو را می‌خوانَد
که سَبو کَش دو سه فَرسنگ بیار

پَسِ گَردن زِ چه رو می‌خاری
نَکْ ظَفَر هست تو آهنگ بیار

حرفْ رنگ است اگر خوش بوی است
جانِ‌ بی‌صورت و‌ بی‌رَنگ بیار

کَم کُنی رَنگ بِیَفزایَد روح
بویِ روحِ صَنَمِ شَنگ بیار

لب بِبَند از دَغَل و از حیلَت
جانِ‌ بی‌حیلَت و فرهنگ بیار

«مولوی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir