غزل ۱۱۱۰ - از لب یار شکر را چه خبر؟

از لبِ یارْ شِکَر را چه خَبَر؟
وَزْ رُخَشْ شَمس و قَمَر را چه خَبَر؟ ۱

با دَمَش بادِ بهاری چه زَنَد؟
وَزْ قَدَشْ سَرو و شَجَر را چه خَبَر؟ ۲

گَر جهان زیر و زَبَر گشت از او
عاشقِ زیر و زَبَر را چه خَبَر؟ ۳

چون که جانْ مَحْرَمِ اَسْرارَش نیست
از رَهَشْ اَهلِ خَبَر را چه خَبَر؟ ۴

گَر چه نرگس نِگَران است به باغ
از چَمَنْ نرگس تَر را چه خَبَر؟ ۵

گفته هر قوم هم از مَستیِ خویش
که زِ ما قومِ دِگَر را چه خَبَر؟ ۶

گفت چونیّ و دلِ تو چون است
از دلْ این خسته جِگَر را چه خَبَر؟ ۷

با مَلِکْ تاج و کَمَر گَر به هم اَند
از مَلِکْ تاج و کَمَر را چه خَبَر؟ ۸

کَم کُن این ناله که کَس واقِف نیست
ز آهِ عُشّاقْ سَحَر را چه خَبَر؟ ۹