غزل ۱۱۱۲ - بر منبرست این دم مذکر مذکر

بر مِنْبَرست این دَم مُذَکَّر مُذَکَّر
چون چَشمه رَوانه مُطَهِّر مُطَهِّر ۱

بر مِنْبَری بُلندی دانای هوشْمندی
بر پایِ مِنْبَرِ او مُکَرِّر مُکَرَّر ۲

هر لَفْظِ او جهانی روشَن چو آسْمانی
بُگْشاده در بیانی مُقَرِّر مُقَرَّر ۳

زین گونه دَرگُشایی داده تو را رَهایی
از حَبْس خاکْدانی مُکَدِّر مُکَدَّر ۴

بِنْهاده نَردبانی از صَنْعَتِ زبانی
بر بام آسْمانی مُدَوِّر مُدَوَّر ۵

نور از دَرونِ هیزُم بیرون کَشید آتش
آتش زِ خود نَیامَد مُنَوِّر مُنَوَّر ۶

آتش به فِعْلِ مَردم زاید زِ سنگ و آهن
وَ اخْتَر به اَمرْ زایَد مُدَبِّر مُدَبَّر ۷

مَر هر پَیَمْبری را بوده‌ست مُعْجِزِ نو
چون نیست مُعجزه‌یْ او مُشَهّر مُشَهَّر؟ ۸

مسعود ازوست نَحْسی فردوسْ ازوست حَبْسی
مَحکومْ ازوست نَفْسی مُزَوِّر مُزَوَّر ۹

این مِنْبَر و مُذَکِّر در نَفْسِ توست در سِر
امّا درین طَلَب تو مُقَصِّر مُقَصَّر ۱۰