غزل ۱۱ - از دل که برد آرام حسن بتان خدا را

از دل که برد آرام حسن بتان خدا را
ترسم دهد بغارت رندی صلاح ما را ۱

ساز و شراب و شاهد نی محتسب نه زاهد
عیشی است بی کدورت بزمیست بی مدارا ۲

مجلس ببانک نی ساز مطرب سرود پرداز
ساقی مهٔ دل افروز شاهد بت دل آرا ۳

با اینهمه چسان دین در دل قرار گیرد
تقوی چگونه باشد در کام کس گوارا ۴

از محتسب که ما را منع از شراب فرمود
ساغر گرفت بر کف میخورد آشکارا ۵

آن زاهدی که با ما خشم و ستیزه میکرد
شاهد کشید در بر فی زمره السّکارا ۶

فهمید عشق زاهد شاهد گرفت عابد
میخانه گشت مسجد واعظ بماند جا را ۷

چون طبع ما جوان شد با پیر کی توان بود
کر چلّه را بماندیم معذور دار ما را ۸

فیض از کلام حافظ میخوان برای تعوید
دل میرود زدستم صاحبدلان خدا را ۹