غزل ۷۵ - بکجا روم زدستت بچه سان رهم زشستت

بکجا روم زدستت بچه سان رهم زشستت
همه جا رسیده شستت همه را گرفته دستت ۱

بکشی بشست خویشم بکشی بدست خویشم
بکش و بکش که جانم بفدای دست و شستت ۲

بمن فقیر مسکین چو گذر کنی بیفکن
نظری چنانکه دانی بزکوهٔ چشم مستت ۳

بنوازی ار گدائی به تفقد و عطائی
نکنی ازین زبانی نرسد از آن شکستت ۴

نگهی بناز میکن در فتنه باز میکن
بره نظاره بس دل بامید فتنه هستت ۵

کنیم خراب و گوئی زچه اینچین شدستی
زنگاه نیم مستت زدو چشم می پرستت ۶

بسخن حیات بخشی بنگاه جان ستانی
بکن آنچه خواهدت دل چه زنیکوئی گستت ۷

کند آرزو کسی کو سر همتش بلندست
که نهد سری بپایت که شود چه خاک پستت ۸

بدرت شکسته آیم تو نپرسیم که چونی
برهت فتاده نالم تو نگوئیم چه استت ۹

چه شود گر التفاتی بکنی بجانب فیض
سر لطف اگر نداری ره قهر را که بستت ۱۰