غزل ۱۱۲۰ - مستیم و بیخودیم و جمال تو پرده در

مَستیم و بیخودیم و جَمالِ تو پَرده دَر
زین پس مَباش ماها در ابر و پَرده در ۱

ما جمعِ عاشقانِ تو خوش قَدّ و قامَتیم
ما را صَلایِ فِتْنه و شور و هزار شَر ۲

خورشید تافته‌ست زِ رویِ تو چاشْتگاه
در عشقِ قُرصِ رویِ تو رفتیم بامْ بَر ۳

مَستی‌ست در سَر از میْ و این تابِ آفتاب
در سَر بِتافته‌ست پس از دست رفت سَر ۴

ای مُطربِ هَوایِ دل عاشقانِ روح
بِنْواز لَحْنِ جان که تَنَنْ تَن لَطیف تَر ۵

تا جان‌ها زِ خِرقِه تَن‌ها بُرون شود
تا بر سَرینِ خِرقه رَوَد جانِ باخَبَر ۶

از جامِ صافِ بادهْ تو خاشاکِ جسم را
بَردار تا نَهیم به اِقْبالْ بَر به بَر ۷

تا دیده‌ها گُذاره شود از حِجاب‌‌‌‌‌ها
تا وارَهَد زِ خانه و مان و زِ بام و دَر ۸

سیمرغِ جان و مَفْخَرِ تبریزْ شَمسِ دین
بیند هزار روضه و یابَد هزار پَر ۹