غزل ۸۸ - زمستان خراباتیم پند است

زمستان خراباتیم پند است
که هر کو عشق بازد هوشمند است ۱

خوشا آندل که در زلفی اسیر است
بزنجیر جنون عشق بندست ۲

فرو ناریم سر جز بر در دوست
فقیران را سرهمت بلند است ۳

همه عالم طلبکارند او را
اگر مومن و گر زنار بندست ۴

مرا زاسباب عیش اینجهانی
دل پردرد عشق او پسند است ۵

نخواهم از کمند او رهائی
که جانرا رشته عمر این کمند است ۶

مدامم چشم بر لطف نهانی است
زعیش جاودان اینهم پسند است ۷

همین دانم که تاریکست روزم
نمیدانم شمار عمر چند است ۸

مزن از عشق دم بی عشق ای فیض
چو معنی نیست دعوی ناپسندست ۹