غزل ۸۹ - نه زلفست آن که دلها را کمندست

نه زلفست آن که دلها را کمندست
هزاران دل بهر موئیش بند است ۱

نه اندامست و قد سرویست آزاد
نه گفتار است و لب قندست قندست ۲

نه چشمست آنکه بیماریست یا مست
نه ابرو آن کمانی یا کمند است ۳

نه حالست آنکه بینی بر عذارش
برای چشم بر آتش سپند است ۴

نه مجنونست آنکو دل باو داد
که هر کو شد اسیرش هوشمند است ۵

نه بیماری بود بیماری عشق
شفای سینهٔ هر دردمندست ۶

ز زلفش تار موئی فیض را بس
از آنشب عمر جاویدان بلند است ۷