غزل ۱۰۱ - دمبدم دل ما را از الست پیغام است

دمبدم دل ما را از الست پیغام است
از بلی بلی جانرا تازه تازه اسلامست ۱

خاص می نه پندارد کاین بروز اول بود
بعد از آن سخن بگسست این عقیده عامست ۲

گوش هر خدا بینی مستمع بود از حق
وانکه او نمی بیند بی گمان که او خامست ۳

هر دو کون را ایزد دم بدم در ایجاد است
خلق راست راز کن مستی که بی جام است ۴

بهر صید جان پاک دامها کنند از خاک
تا شود به از املاک یا رب این چه انعامست ۵

مرغهای جان آید در شباک تن افتد
در بلا شود پخته زانکه بی بلا خام است ۶

فوج فوج از آن عالم آورند جانها را
تا کدام ناکام و تا کدام را کامست ۷

زمرهٔ سعید آیند زمرهٔ شقی گردند
تا چه در قضا رفته تا چه هر کرا نامست ۸

زآتش غم عشقی جان و دل نشد پخته
ساز ره نکردی فیض کار بارو تو خامست ۹