غزل ۱۰۷ - دل که ویران اوست آباد است

دل که ویران اوست آباد است
جان چو غمناک از او بود شاد است ۱

موبمو خویش را بدو بندم
هر که در بند اوست آزاد است ۲

این سعادت بسعی می نشود
غم او روزی خداداد است ۳

در خرابی بود عمارت دل
خانهٔ دل زعشق آباد است ۴

عشق استاد کار خانهٔ ماست
کوشش از ما زعشق ارشاد است ۵

هیچ کاری نمیکنیم بخود
همه او میکند که استاد است ۶

کار کن کار و گفتگو بگذار
فیض بنیاد حرف برباد است ۷