غزل ۱۲۲ - مرا سودای عشق آئین دین است

مرا سودای عشق آئین دین است
همیشه عاشقم کار من این است ۱

دلم شاد است اگر دارم غم عشق
غم عشق ارندارم دل غمین است ۲

بود عشقم بجای جان شیرین
چو عشق از سر رود مرگم همین است ۳

سرم میخانه صهبای عشقست
دلم دیوانهٔ عقل آفرین است ۴

زدولتهای عشق این بس که دلرا
زهر سو دلربائی در کمین است ۵

مرا گر عاقلان دیوانه خوانند
یکی را تا زحشر عشق این است ۶

مرا در عشق باید مرد و جان برد
نجات جان و دل فیض اندرین است ۷